شعر بانو

2005-03-01T13:25:00.000-08:00

عريان تر ازآب

از فرسنگ هايم گريخته ام
تا مناداي ادمي
وامروزخسته بر خر سنگ هايي نشسته ام
درشمايل مرواريد .

آ ه روح تشنگي
كاش تاب تحمل تمام عرياني ها را داشتي
تابرهنه تراز آب
برخاطره ي تاريخ تجلي كنم .

اين نفس گير بي تنفسي كز كشاله هاي تمام هستي ها
سر ريز مي كند
عذاب استتار فاصله هاي زيبايي است تا آزادي
كه بي تاريخ وخاطره اي عريان
برفرسنگ هاي ما گذشته است .

از فرسنگ هايي گريخته ام
تاپناه عريان ترين نداي آدمي
وامروز
در تشنگي برخرسنگ هايي
عرياني مرواريد است
خسته ونفس بريده ونزار .

اين نفس گير بي تنفس
برهنه تر از تاريخ وخاطره
بر كشاله هاي هستي ام
فرسنگ ها فاصله ي زيبايي است
عريان تر از آب
تا آزادي .

آه تشنگي
تاب تحملت كاش
از تمام عرياني ها
فراتر مي رفت .

تهران : 4/4/81

2003-05-25T14:17:00.000-07:00

متن زير از نوشته هايي تحت عنوان نامه هايي كه هرگز ارسال نشد انتخاب گرديده است . سبب اين انتخاب سالگشت دوم وسوم خرداد بود كه اشاراتي در متن بدانها شده است

نامه هايي كه هرگز فرستاده نشد.
1
غبار سالها ، شفافيت روياي ترا ، كدر نكرده است . رويايي كه ، هميشه چون آيينه اي مرا در تو ، باز شناخته است . به راستي چند سال گذشته است ؟ از منظر تازگي رويدادها، انگار ديروز بود . اما با نگاه تقويم هاي پاره شده ، ودفترهاي سر رسيد گسيخته ، بيست وپنج سال مي گذرد .
بيست وپنج سا ل !!! عمري به وسعت آبستني حوادث تا پرتگاه زندگي ، كه فرزندان صبر وخشم وهيجان وعشق ، در آن پا به عرصه مي گذارند ، رشد مي كنند ، مي بالند و عرصه مي گيرند .
در تمام اين سال ها از تو ، گريزي نبوده است ،واين ناگزيري حضورت ، امروز ، به آستانه اي رسيده است ، كه گفتن را ناچار مي سازد . با اينكه چشم هاي ترا در اختيار ندارم ، تا خطوط معوج اين سال هارا بخواند، وهمين طور گوش هاي ترا ، تا رنجمويه ها وغريو شادي ها وتلخ كامي هارا بشنود ،ونه قلبت را كه حديث حرمان هاي رفته وشادي هاي سوخته را احساس كند . اما روياي ترا دارم كه چون رنگين كماني در آفتاب پس از باران ، هميشه غمزه گرانه نوازشم مي كند ودلكند اظطراب هايم را رنگ مي بخشد . پس در آيينه رويا هايم مي نويسم تا با چشم تو بخوانم ، با گوش تو بشنوم .با قلب تو احساس كنم . باشد كه باز در آيينه روياهايت ، باز شناخته شوم .
2
چند ساليست كه از پله هاي چهل بالا رفته ام . ديگر گونه حالي حاكم شده است . اين چهل ، گويي نقطه عطفي است بين دونيمه زندگي ، حتي رنگ رويا هارا ديگرگون مي كند . امشب خيلي خسته ام. نا خواسته به آ مدن تو مي انديشم . هميشه ، وقتي خسته ام ، تو مي آ يي ودليل آمدنت براي من ، تمام صحنه هاي تاريك وروشن ذهنم را پر مي كند.
آ مدنت به ناز نبود . به نياز بود . آ ن روز ها كه با گلوي خاموش هزاران وهزاره ها فرياد مي زديم ، هر پيوندي نيازي بود ، وتو آمدي ، با سودايي كه داشتي وشور شكفته اي كه صورت روشن هميشه ا ت را شيرين مي كرد .شيريني عجيبي كه آ جين هميشه ي باورها ورويا هاي من شده است .
دست در دست از تپه هاي روز ها بالا مي رفتيم ، واوج قله اي را پيش رو داشتيم كه ، گمان ميكرديم ، تنها فاتحين تواناي آن قله ايم . با آنكه شوري ديگر گون زواياي قلب هامان را انباشته بود ، ولي من ، هر روز نديدنت را ، كم كم مصيبت مي انگاشتم ، وعليرغم نهيب هاي تندي كه با خويش داشتم ، هر لحظه دلتنگيت را مي چشيدم وبا عشق در مي آميختم ، وهمه شور وآرزو وآرمان خويش را ، با شيريني چهره ي تو مي پيوستم ، وچه دل غافلي عظيمي ...!!!
سياست جوي آ رمان خواه ، عاشق هم شده بود ؟!
3
دخترم روبروي من نشسته است ، واز“ دوست داشتن ” مي پرسد . بابا ! چرا آدم يكي رو دوست داره ؟ با با چرا آ دما عاشق ميشن ؟ ومن با توام . زل زده به لبهاي متحرك دخترم كه ديگر چيزي نمي شنوم . ومي انديشم كه به راستي ، سال هاي سال گذشته است ، ومن نتوانسته ام بدانم كه چرا آدمها عاشق مي شوند.ونتوانسته ام بفهمم كه چرا بين آ ن همه آ مدگان به نياز ، به تو عاشق تر گشتم ، وتار وپود هستيم ، روياهايم ،ووجودم به تو پيوند خورد ، وتمام اين سال هاي دراز كش آمد وغبار سال ها شفافيت روياي ترا ، كدر نكرد .
تو كه بودي ، آفتاب حقيقي تر مي تافت . پاييز خالص تر چهره مي كرد ، وبهار ، زايش راستين طبيعت بود . تو كه بودي ، حقيقت خانه امني بود ، كه در برابر تمام دروغ ها ، ريا ها و مصلحت ها ، حصاري مي شد . ومن مي شكفتم ، دست در دست تو ، و آ بشار مهر ، از صداي لرزانمان ، در كوچه هاي شهر مي پيچيد . وسقف آسمان ، شفاف و روشن ونزديك مي گشت . حتي بال زدن پرندگان خيابان پهلوي ، نمايي مقدس مي يافت . همه جا عطر رفاقت پهن مي شد ، وچشم هاي بي تحملي كه تاب اين همه زيبايي را نداشتند ، در لجن جويبار هاي باورشان ، دنبال باز تاب دلخواسته هايشان بودند. اما تو بودي وقدرت پايان نا پذيري ، كه تمام زيبايي هاي جهان را تجسم مي بخشيد ، ووادارمان مي كرد از لحظه هاي شيرين زندگي ، گلي چيده باشيم . اميد چقدر زنده بود وقدرتمند ! وتوان پا هايمان كه تمام شهر را مي نورديد ، با سرود رهايي هزاران وهزاره ها ، چه وسعتي داشت . پيگير وخستگي تاگير !
گفتم كه ، آ مدنت به ناز نبود . به نياز بود . آ ن چنان نيازي كه تمام هستي ام را در طلسم جادوي خويش ، ذوب كرد ، و من با عشق در آ ميختم . و اكنون هنوز دخترم مي پرسد : با با ! چرا آ دما عاشق ميشن ؟ ومن اما هنوز هم نتوانسته ام بدانم كه چرا بين آن همه آ مدگان به نياز ، به تو عاشق تر گشتم .
4
امروز و ديروز ، سوم ودوم خرداد بود . تكه هايي از پازل استقلال وآزادي. يكي شانزده ساله و ديگري ظاهرا سه ساله . اما چه 16 سال وچه 3 سالي ؟ انگار هزار وششصد سال و سيصد سال ! حكايت هميشه ي مردم ما ، براي استقلال وآزادي . ياد آ ن روز هاي دوري كه دست در دست هم ، خيابان تخت جمشيد را طي مي كرديم ، ورويا هاي دور ودراز استقلال وآ زادي را براي هم باز مي گفتيم ، وچيزي غريب وهيجان آور ، مثل رعشع هاي عشقمان ، جان مي گرفت ، وما مست يكديگر ، در خلسه هاي روياي استقلال وآ زادي ، نبض اينده را مي فشرديم .
مي دانم همين باور به معجزه مردم ، هنوز هم زنده ام مي دارد . وقتي كه در اوج يورش ها ، شكوفه هاي شعور ، باغ جامعه را ، عطر آگين مي كند ، وثمر شيرين صبر ، بر تار وپود حركت مردمي ستم ديده ، جلوه گري دارد ، تازه مي فهمي كه چرا اين پازل پر قطعه كهنسال آ زادي واستقلال ، اين همه دشمن دارد ، تا از قوام گرفتن آن جلوگيري كنند. در قاموس مردم ما ، استقلال يعني آغاز شكوفايي ، وآ زادي يعني ، زايش روح عظيم عدالت طلب ايراني ، كه در بزنگاهي ، سر از چهار راه حوادث تاريخ بر مي آورد وچهره هاي خونين وسرخ بابك هارا ، به آ غوش بشريت هديه مي كند .
گفتم دوم خرداد بود وسوم خرداد ، توبودي وآن روزهاي حبابي رويا ها ، وخيابان هاي تهران ، ودل هاي عاشقي كه نغمه هاي استقلال وآزادي را ترانه مي كرديم . وامروز ، ديروز را مي بينم ، در قامت نو آمدگان اين نسل نيك انديش ، كه با داناييشان آشار مهر وتوانايي بر زخم هاي كهنه ام مي ريزند ، وفريادهايشان ، شوق يافتن اكسير زندگي پرور استقلال وآزادي است .كسي را امروز ياراي كشتن فرزندان مشترك خاطره هامان نيست. خرداد ما ، كه خوابي شيرين بود ، تعبير شده است .

2003-05-14T09:49:00.000-07:00

ساعدي مردني نيست
12ظهر بود .درضلع شمالي ترمينال غرب ، در فرورفتگي ديوار ، روي زمين ، روزنامه اي پهن بود وتعدادي كتاب ، روي روزنامه ها ولو . پسر جواني رهگذران را به خريد كتاب ها كه بقول خودش از دم سيصد تومان حراج كرده بود دعوت مي كرد. باعجله اي كه داشتم از سر تفنن نگاهي انداختم وناگهان پاهايم سست شد . كتاب“ آشفته حالان بيداربخت ” ساعدي ، ميان آن همه كتاب هاي ناشناس ، چشمك مي زد . كتابي كه نخوانده بودمش . ايستادم وبا تسليم سيصدتومان ، كتاب را خريدم .كتاب در دستان من بود وساعدي جان مي گرفت در خيالم.چيزي بيش از سي وچند سال حضوردر انديشه ... راهي طولاني با سنگلاخ هاي مكرر. نوجواني وعشق ادبيات ،“چوب به دستهاي ورزيل” ، همراهي با“ دنديل” ورفتن از تهران در ظل گرما تا آبادان براي ديدن موقعيت ، دلنگراني هاي“ تب ولرز” ، “ واهمه هاي بي نام ونشان ” كوچه پس كوچه هاي ميدان غار وپسر جوان “ دايره مينا” ,وجنگ الفبا. روزهاي انقلاب ، نمايشگاه فرح اصولي ودمبلي دميبو گفتن هاي پي در پي ساعدي درتمسخر سانسور در حين پرسيدن ها وپاسخ ها. بحث هاي پايان ناپذير دوران جواني در جمع دوستان ورفقا وارزيابي هاي شتابزده وبي اساس در ادبيات وهنرو....ساعدي همراه مي آيد . با گذشتن از تمام سانسور ها ، از پله هاي طولاني ترمينال مي گذريم . نفس بريده وپير . مي ايستم نگاهش مي كنم . مي خندد . كتابش را نشانم مي دهد وبا خنده ي طعنه داري مي گويد : يورلدوم داداش يورلدوم(1). ترمينال انگار به پرلاشز باز مي شود وامروز كه چهارشنبه است همه اتوبوس ها فقط يك مقصد دارند . انگار ساعدي دانسته است . مي گويد : تبريزه گتسه لر ياغچدي . پر لاشزين يولي اوزاغدي (2). مي خندد وبه فارسي ادامه مي دهد : تك افتاديم اينجا ، من وهدايت وديگر هيچ ، اما اين پله هاهم خيلي تيزند ها. به طراحشون بگين پيري هم هست وناتواني وغربت ... وباز مي خندد ودورترين غربت ها به لحظه ي حال ميرسد . كتاب در دستان من بال باز مي كند . جغرافي اروپارا مي چرخد . وبا نيشخندي تلخ ، ريش همه سانسور هارا ،به سخره مي گيرد. صداي ناهنجار بلندگوي ترمينال با صداي گوش خراش شاگرد راننده ها در هم مي اميزد . اردبيل ، استارا ، رشت با ولوو . “ حسن قانع ”(3) است انگار، كه مي گويد ساعدي بي نظير است . اگرهزار بارهم به روحش تجاوز كرده باشند ، استوار مي ماند وبا دامبلي ديمبوي هميشگيش به ريش تمام سانسور هاي دتيا مي خندد . همهمه ي گنگي بر مي خيزد وگويي صد ها نوشتار، همزمان ، با خوانند ه هايي متفاوت ، خوانده مي شوند ... راليسم جادويي ... ماركز .... ساعدي... هجرت ... پاريس .... تهران ... لندن ....بنيانگذار...
ترس ولرز صدايي كه از دريا مي آيد پشتم را مي لرزاند . زني كنار ترمينال ، كه برگه دعاي سفر مي فروشد سرگذشت دنديل را باز ميگويد ومن حكايت چوب بدستان ورزيل را در عراق مي بينم و كلاس هاي“ آي با كلاه وآي بي كلاه ” در “ ديكته وزاويه ” ساعدي تكرار ميشود . به “ آرامش درحضور ديگران ” مي انديشم واحساس مي كنم مي توانم مثل اسب“ لال بازي ” از معركه تمام ظلم ها وقساوت ها بگريزم ومي گريزم . ترمينال را سكوت غم انگيزي انياشته است وساعدي سلانه سلانه از پله هاي تيز بالا مي رود . طاقتم طاق شده است . پرلاشز دوراست .ساعدي اما مرا مي شنود . لبهايم باز نمي شود وبغضي ته گلويم را به خارش انداخته است . جمله اي اما مدام دربلندگوهاي ترمينال تكرار مي شود : “ساعدي مردني نيست ” “ ساعدي مردني نيست ”
1 ـ خسته شدم برادر
2 ـ تبريز بروند بهتر است . راه پرلاشز دور است .
3 ـ نويستده كتاب هوار ها وكوار ها واز دلسپردگان ساعدي

2003-05-10T13:51:00.000-07:00

از شيخ فضل الله تا ضرابخانه
از سر پيچ بزرگراه شيخ فضل الله كه مي پيچي به همت ، بوي ناخوشايند تصفيه خانه شهرك غرب ذهنت را مي آشوبد . ناخواسته سر از آبريز گاه مسجد شاه در مي آوري . در بوي منتشر در دالان هاي نيمه تاريك مسجد صداي دستفروشان غوغا مي كند . از دمپايي وباطري وشورت زنانه تا پاسورونواروكاندوم را عرضه مي كنند . وصدايشان زير دالان نيمه تاريك مسجد مي پيچد .كمي كه جلوتر مي روي عتيقه هايي كه مثل عكس هاي قديمي رنگ ورو رفته اند با جعبه اينه هايشان كنار ديوار روشن حيات مسجد ، چمباتمه سيگار مي كشند . جعبه اينه ها پراست از تسبيح وانگشتر عقيق وچاقو.چاقوي خوش دست ساخت زنجان پلي مي شود در جعبه آينه تا قيصر . وبوي بازارچه با تمام عطرهايش در دالان مشامت مي پيچد. بوي تند تون حمام قديمي وبوي مازوت نيم سوخته نانوايي سنگگكي با بوي تازه خيار مخلوط مي شود . قيصر را انگار ديروز توهمين كوچه ها ديده اي وامروز چه غريبه مي نمايد . قيصر نردبانيست به كيميايي . وكيميايي را انگار هميشه مرور كرده اي . از كانون اصلاح وتربيت همراه شهرزاد ، در سالهاي دور نوجواني ، تا همين ديروز كه جسد هاي شيشه ايش را به داوري نشسته اي .وچه حكايت درازي كه در تمام طول آن كيميايي متوسط مانده است .جسد هاي شيشه اي مي انگيزدت كه عميقتر بكاوي .قصه گنگ عشق ورفاقت وسياست ، مضمون هماره ي كيميايي، بي كه بارقه تازه اي از خلاقيت را در بر داشته باشد تكرار شده است . با جهتي متحجرانه در تمناي استمداد از غم غربت خواننده وبيننده ، كه دلپذيرش گرداند . اما افسوس بيشتر كه مي كاوي باز همان بوي اشناي اتصال شيخ فضل الله به همت درگذار تصفيه خانه شهرك غرب مشامت را مي انبارد . صداي راننده مي پراندت : اقا سه راه ضرابخانه است نمي خواي پياده شي؟ پياده مي شوم . اسكناسي تسليم راننده وبعد از شيب تند همت به شريعتي بالا مي ايم وهنوز در خواب هاي شيخ فضل الله تا ضرابخانه غوطه مي خورم .در چمن كنار اتوبان،چند تا قيصر سر فروش مواد ، مشغول مرافعه و يقه گيريند . نشئگي از سر وكول بر افروخته شان تنوره مي كشد . عجب ترافيك هولي دارد اين عصر دمغ!

2003-04-27T13:25:00.000-07:00

چه ايرادي مي تواند داشته باشد كه تو در بهار ي سبز، وپس از باران هايي كه روحت را به بازي گرفته اند ، لحظه هايي را باز آفريني كني ، كه در زمستاني نه چندان دور ، خودرا در حصار شان يافته بوده اي . واين يكي از همان لحظه هاست پس از باران دلنواز تهران. وتقديمش مي كنم به بزرگ بانوي شهر پر طپش : ليلي گلستان

عصب عاصي شهر

التيام عصب عاصي شهر
ازبلور نفس باران هاست !

وه چه جادوي غريبي ست
تراويده برامواج هوا !
من در اين هشياري ،
راز آواز ترا مي فهمم
وپر ا ز روشـنـي ا م .

آ ن حبابي كه زمه دود ترا در بر داشت
وتن خاطر ه ام را ، به دمي ، مي انباشت
نفس اخر خودرا سرداد
دربلور نفس باران ها!

وه چه غوغاي قشنگي دارد
افتاب از پس ابر !
با خطوطي همه ا بريشم رنگ .

من پر از روشني ا م
وتماميت شادابي روزم را ، مي نوشم
وتو كه لبخند زنان مي خوا ني
راز آ وا ز ترا مي فهمم !
التيام عصب عاصي من
از بلور نفس خنده ي توست .
وه ! چه شادابي نايابي ست
تراويده بر اندام خيال !

تهران : 15/10/78

2003-04-12T12:22:00.000-07:00

مرد قطع بود . با خيسي هوا، در ا نحناي سكوت ، خاطره ها پرپر مي شد.
زنگ زد شعربانو.
ـ : متاسفم !
ـ : از چي ؟
ـ : از اينكه گريه كردم .
دقايقي پيش هم زنگ زده بود . ويك ريز گفته بود . از ستمي كه به “ زن ـ مادر ” بودنش آوار شده است . از مردش و پسرش . ووقتي هم كه بغضش راهي پيدا كرده بود تا رطوبت چشماش ، قطع كرده بود . و مرد قطع بود .
ـ : ولي گريه از نشونه هاي اصيل انسانيه .
ـ : اما من ....
واو در انديشه اش مرور كرده بود ـ اما تو انساني هستي در فراخ ترين فرشي كه در قله هاي آرزو گستريده است . ـ
وادامه داده بود : ...آخه اين يه جور ضعفه!
ـ : ضعف كه نه ، حاصل يه جور تاثره، يه جور تاسف ، كمي هم آغشته به اعتماد ، وشايد اول طلوع همدلي !
و او باور كرده بود كه زن قد بر افراشته ، با دلاوري ، پنجه در پنجه زمان ، ستم سوزي مي كند .
ـ : نمي خوام
ـ : همدلي خواستني نيست . آيه ايست كه در برهوت آوارگي ، در احساس ها سبز ميشه ، وجنسش از صداقته !
باز قطع شد
هواي خيسي بود ، وچه انحنايي داشت سكوت . تيزيش تمام خاطره هارا پر پر مي كرد .
مرد از مردبودنش در خويشتن مي خميد .

2003-04-10T11:03:00.000-07:00

شعربانو يادته ؟ تو آينه ها بوديم. گفتم : ميفروشم
گفتي : چي؟
گفتم : تنهايي!
خنده بود ومكث بعد نگاهي به آينه
گفتي : دير اومدي . بازار كساده. همه توليد كننده وفروشنده ان !
گفتم: وتو؟
سكوت بود .
كسي در آينه مي خنديد!

2003-04-04T08:14:00.000-08:00

ارتفاع ناز

طنازي انديشه هاست
تا ارتفاع ناز غريب تو!

اين كه موج وار
هواي گرفته ي دبارمرا
به روشناي دشت مهتاب مي برد.
ابن كه آئينه هاي صادقش
بازتابش شراره هاي آرزوست
اين كه
رنگدانه هاي پوست زندگي را
تفسير مي كند
وعشق را
در خاكي ترين كلام ادمي تجسم مي بخشد
رگ هايي
رگه هايي از تجلي غريب ارتفاع ناز توست
در نياز ما.!

شعر مي شود
طنازي اتديشه ام
در معبر شگفت زيبايي
تا جلوه اي از عبور توباشد
وجرعه اي از باز تاب اشتياق.

آه همه مي دانند
ارتفاع ناز غريب تو
طنازي تمام انديشه هاست
كه نياز هاي آدمي زاده را
تاارتفاع انساني سرور
به ميقات مي برد.

تهران : 28/7/81

2003-03-31T15:48:00.000-08:00

منش امريكايي
براي جماعت سرمايه دار آمريكايي معيار تمام ارزش ها پول وپول تنها معيار ارزش هاست . ببينيد كه با چه كلمه خر رنگ كني دست به تحارت مي زنند
. سكه دلار مدافعين آزادي !! واقعا مي ماني كه بايد گريست يا از ته دل قهقهه زد؟

2003-03-30T13:47:00.000-08:00

سومين هزاره جنايت

جواد مجابى

روز از وقاحت سياست آشامان، نيرو گرفته
تا جرات كند چنين گستاخ و خونين
بر شهرهاى جنگ و بر مصيبت انسان گذر كند.
اين جا ديدن بگو به چه كارى مي‌آمد؟
از مويه و سرود چه سود؟
كودكان مجروح، اشباح خونچكان
فراز گورهاى كنده در باغچه به ناخن‌هاى مادران
و گورهاى تاريك پيران، تاريخى عبث در روشناى موشك‌ها.
دستاورد يك سده را در سياهچال حماقت مدفون كرده‌اند
ديگر نمي‌توان بر سرزمين‌هاى شيميايى خفت و بيدار شد
جز با وحشت از تنفس آتش.
جنگ تنها خط خبر ماهواره نيست
شهرهاى صلح و فردا فرو غلتيد در عمق نفرين و عذاب
از اولين پروازها و خبرها
بر پوست تن ما مرگ و دشمنى هر دم خالكوبى مي‌شود
در چشمان يك ديگر چون گنه‌كاران تبه‌كار مي‌نگريم
اين جا نشسته بودى نازنين‌ام در بي‌پناهى روزانه
اكنون مشت خاكسترى
به باد رفته با خاكسترهاى ديگر
هيچ‌ات نمي‌شناسد دنيا.
اقتدار جهان خوار
چنين جسور هيچ گاه به انهدام انسان بر نخاست
با توفان ليزرها و غرش جهنم
از ساقه گلى محزون به زير سقف فقر
چه مي‌خواهد آخرين دستاورد دانش انهدام؟
حق حيات انسان
هدفى ثابت
براى شليك بمب افكن‌ها.
چه مي‌جوييد
كه فردا را مرده به دنيا مي‌كشانيد
بي‌نور صلح و اميد؟
فروردين 82 - تهران.

2003-03-28T12:35:00.000-08:00

گم كرده
روز نهم از بربريت مدرن است.
عراق در آتش ودود مي سوزد. پيش چشمان وحشت زده ا ت دوربين ها در ميان خون وخرابي پرسه مي زنند . بيماري از سر وكولت بالا مي رود . تشنگي امانت را مي برد.عقت مي نشيند از اين تصوير هاي بي قضاوت دوربين ها . چيزي را گم كرده اي انگار ! درغرش موشك ها وتوپ ها ، در آوار خرابه ها، در بين زخمياني كه حتي فرياد نمي كنند ، در شعارها وگفته ها كه مثل سوهاني اعصابت را خط مي اندازند، ودرميان شعله هاي جنگ وخشونت. چيزي را گم كرده اي انگار و دنبالش مي گردي .
هان ! اصلا چيزي داشته اي كه به صرافت گم كردنش افتاده اي؟ با خودت رو راست باش . خانه ات سالم است . فرزندانت در تعطيلات عيد خوش مي گذرانند. كارت روبراه است. هروقت كه اراده كني فاميل ودوست وهمسايه ات را مي توا ني ببيني. مي توا ني تلويزيون نگاه كني .حتي اگر بخواهي ماهواره . ميتوا ني كتابت را بخوا ني . ميتوا ني تورستوراني كه دوست داري سفارش غذا بد هي. ميتوا ني با موسيقي دلخواهت خلوت كني. به دوست دخترت يا دوست پسرت زنگ بزني وقرار سينما بگذاري.اصلا مي توا ني بروي توي پارك وهرچقدر دلت مي خواهد هواي بهاري نوش جان كني .گفتم كه با خودت رو راست باش . چه گم كرد ه اي داري ؟
اين همه را كه گفتي ميدانم .اما اين تصاوير بي قضاوت دوربين ها ؟ اين راست ها ودروغ هايي كه احاطه ات كرده اند ؟ اين دل آشوبي كه سر گيجه آور شده است .اين اضطرابي كه رگ وپي ات را به هم مي دوزد.همه نشانه هاي گم شدن چيزيست در من.نه فقط در من كه احساس مي كنم در كل دنيا.هميشه هم دارم با منقا ش ا دب دنبالش مي گردم. ايا تو مي تواني براي يافتنش كمكم كني ؟
من؟

2003-03-18T12:54:00.000-08:00

تصاوير خنجرين
در آستان عيدانه وبهار، با خيال انسانيتي كه هستي اش را به تصديق نشسته اي ، دل كند اضطراب هايت را سرگيجه هاي دشواريست .
از دستان عاطفه آويخته مي شوي ، وعشق را پناه مي جويي تاتسلاي آرامشي باشد . اما وحشتت را پاياني نيست.
چشمان وادريده ي كودكان ترس خورده از عبور صوت شكسته ي تيز پروازان مهاجم ، وهراس زناني كه زندگي را در بوسه هاي شرور بمب ها، پريشان مي بينند ونكبت ناتواني مرداني كه سر در جيب وحشتشان از نتوانستن سرشارند وآستين هاي دريده به تاراج را به دندان خشم مي گزند . وآوارهاي ويراني و جنوني كه اوج گيرنده تمام بستر ها را مي آكند .خون ، وهمه تصاوير خنجرين عبوري ، كه دونيمه ات مي كنند وخونين خاطر وشكسته بال حتي صدايت را يارايي نيست تا فريادي باشد : مرگ بر جنگ
ودرست در همين لحظه قارقار كلاغ آساي گوينده اي از پشت قارقارك تبليغ ، كه لحظه هاي انهدام نهاييت را به فرمان انسان نمايي“ بوش ” نام 48 ساعت به تاخير مي اندازد وعربده هاي ديوانه ي ديكتاتوري كه جهان را به جنون قدرت وخشم تهديد مي كند، سوهانيست كه دندانهايت را از خشم وناتواني قفل مي سازد و....
انگار چشمه هاي اشك را هم به خشكي كوير لوت فراخوانده اند. راستي را ، كجاي زمان ايستاده ايم ؟ آيا عيدانه وبهار...؟

2003-03-16T12:50:00.000-08:00

علي گرامي در پيامگير شعر بانو نوشته است :
چرا زمانی که کردها به دست عراقيها کشته و آواره می شدند هيچکس هيچ چيزی نمی گفت!؟! چرا بمباران شيميايی حلپچه يادتون رفته!؟! سال 1366 وقتی که همه داشتن برای نوروز آماده می شدن؟؟؟!!!!
درپاسخ مي توان گفت :علي عزيزم اگر ماهم فراموش كرده باشيم حافظه جمعي وتاريخي ما فراموش نخواهد كرد
داغ نشسته بر دامان مادران اين ديار ، از هجوم بعث در تمام هشت سال جبهه ها را.
گلهاي آرزويي را كه در حلبچه پرپر شد ه است .
رشيد قامت جوان هايي راكه از گوشه گوشه ي اين مام پير به خون غلطيدند .
چشمان انتظار كودكاني راكه با حسرت پدر با يتيمي خوكردند.
سبد سبد عشق جوان زناني را كه در فراق همسرانشان شكفتند ودر خالي تنهايي سوختند .
وسينه هاي مجروح واندامهاي خسته ي شيميايي شدگاني راكه سالها با زخمي بر دل گداختند . وشمع وجودشان آهسته آهسته در آستانه آرزوهاشان آب شد وهنوز هم هرهفته خبر هجرت وهجران يك يك آنان را آواز مي كنيم وچه حسرتي!
علي گرامي نميتوانيم فراموش كرد :
غم هارا ، حسرت هارا ، ترس ها واظطراب هارا كه آوار جنگ بود بر خاطره هاي خسته .
خرابي هارا ، آوارهاي هزار شهر فروريخته را وگذار دهشتناك ارابه هاي جنگي را كه كابوس دائم است بر حضور ما.
وهجوم آوارگي هارا ، تحقير هارا ، دربدري ها وغم دورداشت عزيزانمان راكه تبلور حسرتي هميشگيست .
وفراموش نخواهيم كرد كه :
جنگ خانه برانداز است .
جنگ زندگي سوز است .
جنگ ضد بشريت است .
جنگ ، تجاوز به حيثيت حضور انسان در تاريخ معاصر است .
من به انتقام هيچ جنايتي ، از هيچ جنگ متجاوزكارانه اي دفاع نخواهم كرد.

2003-03-15T14:42:00.000-08:00

سيدعلي صالحي

ر

مسلم است
بعد از ربودن آن همه مرواريد
ديگر ميدانيم پريان دورترين درياها
کي به خواب صدف ميآيند.

ما هم يک شبه شاعر نشديم
سالهاست که با هزاران مرده خويش
از خواب معجزه به جوار اين رويا رسيده ايم

حالا پاورچين و پنهان تر از نماز هوا بيا
بين راه . . . رازهاي برهنه بسياري هست
که از ميل پروانه شدن
چشم به راه سرنوشت سياوش اند.

شگفتا!
عاشقان به دريا رفته را
هميشه جانشيناني هست!

2003-03-14T14:24:00.000-08:00

جادوي شعر
گريزاننده است جادوي شعر ! با حضور اندك شمار شاعران كسي را تاب تحملشان نيست . دراين وسعت فراخ ، جايي براي حضور شاعران بي تيراژ شعر نيست كه ائيينه اي جادو پيش روي مي نهند وتو بر افروخته از چهره هاي ناشناسي كه ترا باز مي تابند تمام فحش هاي دنيا را يك جا ويك ريز نثارشان مي كني وچون دلت ارام نمي گيرد به ناگزير سنگ بر دست قامت ابگينه هارا به رگبار مي بندي !

ميداني كه هذيان شعر با زبان زرگران راسته بازار زندگي همخواني ندارد . وتوكه تمام قد در مسابقه بهترين زرگر حرف اولي ! پس از فراخوان تمام دشنام هاي هستي ، سنگ اول را مي كوبي وچيزي در جايي مي شكند وتو خسته از كلاف سر در گم مسابقه ، سر كه به بالين مي گذاري نمي داني كه جادوگري غريب جام جادويش را در خوابت ريخته است وتوسر گردان وخواب رميده چاره خماريت را در تسكين به افيون والكل وهزار نابجاي ديگر مي جويي .
گريزاننده است جادوي شعر ! پس هزاران طناب دار ارزاني شاعران !

كسي نمي داند كه من هر شب از جادوي شعر تو رويا هايم را پرواز مي كنم وسحرگاهان از دهان شيرينشان شير خورشيد مي نوشم . جاويد باد جادوي شعر هماره ات در عطر ياس ها !

2003-03-13T07:14:00.000-08:00

قرنظينه كلمات

تصويري از ذهنت مي گذرد. مثل كاشيكاري دست به كار خلق مي شوي . كاشي كلمات يكي يكي در جاي خود قرار مي گيرند . حاصل كار تابلويست كه رضايت را فرياد مي كند . دوست داري دردي مشترك را كه گمان مي كني در تابلو هست آوازي باشي . نوبت به پرده برداري از تابلو ميرسد . از وزير احساس دعوت مي كني تا به دست مبارك ، روبان پرده برداري را قيچي كند . او مي ايد . وزير حراست نفس هم با اوست . رييس سازمان برنامه ريزي عقل ووزبر اطلاعات سلامتي ، رييس نيروي اتنتظامي حضور ودست اخر رييس مجمع تشخيص مصلحت هستي . همه مي ايند . قبل از افتتاح رسمي نظري به تابلو مي اندازند. متن تابلو اينست : حقوق اجتماعي مردم را رعايت كنيد.
همهمه ها بر مي خيزد . صداها در صداها مخلوط مي شود . يكي داد مي زند .يكي مي گويد نخير اقا مخالفم ديگري در ميان هياهو صدايش شنيده مي شود : اين خلاف مصلحت است .ان ديگري با دعوت به ارامش ان را خطرناك مي داند .ودست اخر وزير اطلاعات سلامتي پيشنهاد مي كند : قرنطينه اش كنيم شايد روزي .... صداي احسنت از همه بر مي خيزد .
تابلو زيبا تكه تكه كلماتش محكوم به قرنطينه مي شود .

2003-03-12T11:46:00.000-08:00

كمترين وظيفه

كودكان تعريف روشن زندگاني ند.
در عراق كودكان از سوي سرمايه جهاني در معرض فاجعه اي جنايتكارانه اند.
براي نجات زندگي در عراق به فاجعه افرينان اعتراض كنيم .

2003-03-11T13:29:00.000-08:00

مرگ كه مي آيد حول وحوش زندگي ، مهرباني هامان افزون مي شود .
شعر بانو !
آيا بهتر نيست چهره با چهر زندگي باهم مهربانتر باشيم ؟

2003-03-10T14:19:00.000-08:00

اندوه تو

اگر نمي ميرم از اندوهت
عجب نيست
كه روئين تنم از عشق ديرينت!
سنگ خاطراتت را
سيلابه ي بي سراشيبي
كه زمانش مي خواني
هماره بر زمخت باورم
صيقل مي دهد.

اين پرنده با قاب پنجره ها
از اندوهت جان به لب مي شود
وخستگي
وقتي كه با هن هن نفس هاي زار مي رسد
حكايت عشق تو آغاز مي شود.
لختي زار تسكيني
بي پرواترا ز تمام داروها !

جان نفس بريده را باز زنده مي كند
تا فردا
باز حكايت پر هاي ريخته به قاب پنجره ها باشد
وهن هن نفس هاي زار
وباز توباشي وسيلابه ي بي سراشيب زمان
كه خاطراتت را
با صيقلي هزار باره
بر زمخت باورم بپيرايد .

اگر نمي ميرم از اندوهت
عجب نيست
كز عشق ديرينت روئين تنم
روئين تن .

داوود جليلي

تهران : 7/3/1381

2002-09-01T13:56:00.000-07:00

صمد يولداش
34سال از رفتنت گذشته است ..34سال مرگت را در هزاران مرتبه ضرب كرده اند واز حاصل ضرب ها پرچمي ساخته اند تا با اهتزاز ان چيزي مثل هويتي را اثبات كنند . من هم شايد در اين بازي مرگ پرستي شركت كرده ام . اين همه هياهو هيچگاه فرصت نداده است تا از زاويه هاي روشن زندگي نظر به قامت رشيد تو بيفكنيم وچه حيف ...!
اما امروز در 34 مين سال رفتنت ارزو مي كنم كه موج هاي هول ارس خود ترا برده باشد وعلت ان شايد ناتواني تودر شنا يا خستگي ويا گرفتگي عضلات ويا هر چيز ديگري بوده باشد تا شكوه مرگ ترا در ياورها بشكند . ورفتن تو بي هيچ شائبه اي رفتن معمول يك انسان باشد به گاه حادثه .غرض ار اين ارزو اينست كه در سايه روشن حضورت در پهناي زمان ديده شوي واز نماي نزديك زندگي كلامت را بشنويم . من در اين سعي بر چنين بنايي دارم .
صمد يولداش
در عصر غول ها زاده شدي در سرزمين حاكمان كوتوله . با غول ها حشر ونشر كردي وقد افرازتر از هر به ظاهر ادم تيتر داري كه با هيزم انديشه هاي پليدشان بساط اجاق بردگي گستر را گسترش مي دادند ايستادي در ائينه ي زمان خويش با لواي ازادگي . به قول بامداد هميشه دمان : بودي وشدي نه انچنان كه غنچه اي گلي ... بل راست بدانسان كه عامي مردي شهيدي . وشاهد اگاه وهوشيار زمان خويشتن بودي با عشقي غرور انگيز به زندگي وعدالت وانسان
صمد يولداش
در پهناي زيست معناداري كه زيستي هنر بزرگت درك ضرورت زمانه اي بود كه گاهواره حضورت بودوتوتااستان فرزند زمان خويش بودن اوج گرفتي وشگفتا كه ما اين را در پس غبارينه هاي افتخاري كه برايت سروديم در نيافتيم . از دم تمام تيغ هاي هول گذشتي تا تجربه كني ، تجريه كردي تا بنويسي ونوشتي تا زندگي را معني كني . اما ما مرگت را بيشتر دوست داشته ايم انگار تا شايد كه پرچمي ...
صمد يولداش
سانسور بود وساواك بود وديكتاتوري حكومت كوتوله ها. اما تو سراپا شور ضرورتي كه لمسش مي كردي رفتي ، امدي ، تماس گرفتي ، گفتي ، اموختي واموزاندي ونوشتي تا خوانده شوي همراه با شور شگفت عاشقانه اي كه در توبود وخوانده شدي با تيراژ هاي كم نظير . بزرگ وكوچك ، پير وجوان را مخا طب قراردادي ودر ستايش زندگي حكايت هاساختي . امروز كه مي انديشم ريشه تمام اين هارا در احساس واعتقادي كه در پاسخ به ضرورت هاي تاريخي كه در ان مي زيستي و بدان باور داشتي مي يابم . در عصر غول ها زاده شدي وپايانت را به اسطوره هايي پيوند زدي كه ستايشگر عدل وداد وازاديند . كاش مي توانستيم ترا بدانيم وضرورت هاي مبرم امروزمان را نه در اندازه غولي كه توبودي بل در حد وقواره طبيعي خويش در اين لحظه هاي جغرافياي تاريخمان صمد وار زندگي مي كرديم . باور كن مردنمان ديگر اصلا مهم نبود .!
صمد يولداش
در شگفـت نيستم اگر پس از 34سال هنوز نامت را مبارك مي دانند . همانا ايينه غول وارگي انساني در بر افراشتگي پاسخ به ضرورت هاي زمان .
سرم را تا زانو به احترامت پايين مي اورم .

2002-08-30T15:25:00.000-07:00

نشائ لبخند

آ ي خيالمند پيروزي به خاك من !
عشقي كه به سيمي خريد ه اي ز مردمان
مرداري بيش نيست!
زنان ميهنم
خسته ا ز ا ند وه
شاليزار فردا ر ا
لبخـــند نشا مي كــنند.

11/4/1372

2002-08-23T01:37:00.000-07:00

يگانه رحمانيان هم كودكي بزرگ شده را در اخبار روز اين طور نقل كرده است

کودکي بزرگ شده

يگانه رحمانيان ـ تورنتو

www.shahrvand.com

پنجشنبه ٣١ مرداد ١٣٨١ – ٢٢ اوت ٢٠٠٢

چقدر زود گذشت

کودکي من با تو

با آن دو چشم سبز

با آن دستان صميمي و گرم

با تو

همه هستيم

زندگيم

کودکيم بزرگ شده

بزرگتر از حجم نگاه تو

سبزي چشمانت بي رنگ

و تو پير

چهره ات پر چين

موهايت سپيد

قدت کوتاه تر

و خميده

خسته از تکرار زندگي

کجاست کودکي من با تو

آغوش گرم تو، دستان صميمي تو

و طراوت هستي

من از کودکيم دور شده ام

و به دنبال مادري ميگردم

که در ذهنم قاب گرفته ام

و به ياد مي آورم

آن نگاه سبز رنگ را

که طراوت هستي بود

عشق بود

زندگي بود

و تو امروز خسته از تکرار زندگي

دلت هنوز با عشق ميتپد

نگاهت گرم است

آغوشت پر مهر

و من بسيار دور از کودکي

از تو

و زندگيم

با تو بزرگ شدم

و تو بسيار پير.

گريزي نيست

کودکيم بزرگ شده

چه بي رحم است کودکي ام

که تو را پير کرده و فرسوده

و امروز به بزرگي خود

ميبالد و مينازد

و ميرود

تا کودکي را بيابد

با دو چشم سبز

که روزي نگاهش

کودکي ديگر را

همراه باشد

مردادماه ۸۱

--------------------------------------------------------------------------------

2002-08-20T00:33:00.000-07:00

اين هم شعري از بيژن جلالي كه كارنامه انتشارش داده است :

بيژن جلالی

مرگ را می‏بينم که می‏آيد
گل سرخی در دست
و من از رنگ گل
و عطر گل برايش سخن
می‏گويم
و کلمات گل را برايش
می‏خوانم
و لبخند گل را بر لبان مرگ
تماشا می‏کنم

ديوانگی را نمی‏دانم
و آن را هرگز نخواهم
دانست
تا شعری هست
که جنون را به زنجير
می‏کشد

رها شده از دست‏های موج
و خالی شده از خود
و در من صدایِ امواجِ
دريا می‏پيچد

آن طرف‏تر افتاده‏ام
مثل دستمال سياهی که مکانيک‏ها
توی مشت‏شان می‏گيرند
نمی‏دانم خودم افتاده‏ام
يا مرا انداخته‏اند
آن طرف‏تر هم نوعی
توضيح دادن است
راستش را بگويم
هيچ طرفی نيفتاده‏ام
می‏خواستم خودم را بيندازم
توی آب
به کسی نگفته بودم
فقط آنجا افتادم

2002-08-20T00:16:00.000-07:00

نشريه الكترونيكي ايران فلامنكو هم نظر آقاي آتشي را چنين نقل كرده است :

‌NEWS خبر

منوچهر آتشي:شعر در ايران ديگر نمي‌تواند بار موسيقي را بر دوش بكشد

شعر و موسيقي درقديم، پيوندي ناگسستني با هم داشتند، آهنگساز اغلب با شاعر مشاوره مي‌كرد اما امروز اين ارتباط بين شاعران و موسيقي‌دانان تقريبا به صفر سيده است.

شعر، در گذشته، نه تنها بار موسيقي بلكه بار هنرهاي ديگر را هم به دوش مي‌كشيده است، بعد از اسلام، موسيقي در ايران حرام بود. اما شعر عروضي از عربستان به سرزمين ما راه يافته بود و شاعران با ذوق به واسطه اشعار خود، موسيقي را وارد اين هنر كردند و در برخي شعرها مي‌بينيم كه خصوصيات، گوشه‌ها و دستگاه‌هاي موسيقي در شعر بيان شده‌اند. اما نيما كه آمد گفت بايد وزن، رديف و قافيه را بشكنيم و به زبان، ظرفيت تازه‌اي بدهيم. اما موسيقي كلاسيك ما نتوانست مثل شعر سنت شكني كند و شيوه شگردي جديد بيافريند. البته موسيقي‌دانان پيشرو ما تلاش مي‌كنند مفري براي خروج از دستگاه‌هاي بسته موسيقي پيدا كنند.
به عقيده‌ي آتشي، موسيقي ايران نتوانسته همپاي شعر جلو بيايد و در حقيقت به شعر وابسته است.
اين شاعر بيان كرد: موسيقي كلاسيك ايران برعكس غرب نتوانسته عرصه‌اي براي روايت داستان و ماجرا باشد و هيچ وقت مضمون خاصي را دنبال نكرد و به همين دليل به شدت به شعر وابسته است.
وي اضافه كرد: در ايران هميشه موسيقي در خدمت شعر بوده است نه شعر در خدمت موسيقي، اگر موسيقي سنتي ما را بدون شعر در نظر بگيريد احساس كمبود مي‌كنيد، آقاي شجريان در جايي گفته است من شعر را اجرا مي‌كنم نه موسيقي را، پس شعر گناهي ندارد اگر از زيربار موسيقي شانه خالي كرده است ،اين هنر در هيچ كجاي دنيا به اين اندازه ريتميك و باب موسيقي كلاسيك نبوده است.
وي استفاده از اشعار نو در موسيقي سنتي ايران را غيرقابل اجرا دانست و گفت: شعر نو فضاهايي دارد كه در گوشه‌ها و دستگاههاي موسيقي سنتي اسير مي‌شود و تجربيات موجود از اين دست هم ناكام مانده است.
آتشي، روي آوردن به موسيقي نواحي مختلف را پيشنهاد كرد و افزود: موسيقي دانان كلاسيك ما به علت تعصباتي كه دارند كمتر به اين مقوله رو آورده‌اند.
اين شاعر عنوان كرد: ما هم مي‌توانيم موسيقي كلاسيك خود را داشته باشيم و هم موسيقي نو بيافرينيم كه رابطه‌اي مستقيم با شرايط و حس و حال ما داشته باشد و از تقليد به دور باشد.
وي موسيقي پاپ فعلي را تقليدي از ترانه‌هاي غربي دانست و گفت: به كارگيري اشعار حافظ، مولانا و سعدي در اين موسيقي‌ها مشكلي را حل نمي‌كند و تنها براي ردگم كردن و توجيه است.

1381/5/28

2002-08-19T22:54:00.000-07:00

مرتضي نگاهي هم در غربت با پريشاني روياهايش عالمي دارد .
سن ده دلي ، من ده دلي (توهم ديوانه ، من هم ديوانه ) اورا باهم بخوانيم .

من ده دلى!
سن ده دلى!

نه، نمىتوانم تو را معنى كنم ياشار!
پرنده هاى تبريز اينحا سخت بىآشيان اند و پى آشيانه مىگردند....
فقط گربه ها مىدانند سرگردانى پرندگان را.

همه شب خواب هايم مرا بيدار مىكنند،
مه به ميهمانى مىآيد و مىچسبد به پنجره
گاهى
حتى
تقى هم به پنجره مىزند ...
.... اما نه پنجره مىشكند و نه خواب من آشفته مىشود.
فقط
روياى من مىشكند و هزار پاره مىشود
تا بامداد بعد
پى هر تكه اش بگردم....
و آنگاه گربه ها را مىبينم كه هر يك
تكه اى از روياى مرا به دندان كشيده و مىروند.....

نه.
اينجا نه سراب است و نه تبريز!
حتى بندر شرفخانه هم نيست!
يادت هست آن بوى شور و گس بندر شرفخانه؟

خيارهاى سبر را گاز مىزديم و مىماليديم به چشم هامان
در بندر شرفخانه.
ژاندارم ها مىآمدند به تماشاى بندر كه نه ...
به تن برهنه ى پسركانى كه ما بوديم
و گاهى به تازيانه مىبستند ما را
كه چرا چشم شور داريم.
(شور گوز!)
اما در درياى شور هيچ دختركى پيدا نبود
تا خيار گاز زده ى ما را گاز بزند.
تازيانه ىژاندارم ها بود و چشم شورشان!

اكنون كجايى ياشار؟
بيا با هم شعرى به تركى بنويسيم|
من ده دلى!
سن ده دلى!

داوود جليلي

2002-08-18T14:40:00.000-07:00

آهوي سه گوش هم مسلخ مـــهرداد فـــلاح را چنين نقل كرده است

مسلخ

چه آسان
چه بی خيال تو را از پامی اندازند
چاله هايی که دهان به دهان
عميق تر و
خيابانی که چراغ به چراغ
پيچ به پيچ
ميدان به ميدان
بيشتر کج می شود

نق نق نان و تيک تاک دو مبه دم کوب ثانيه ها
حباب واژه ها و تيله ی درون چشم ها
و زبانی که دروغ است اما
تيغه ای برا دارد

آری
چه ساده
چه تلخ تو را پوست می کنند

2002-08-17T15:22:00.000-07:00

با اميدي اغاز مي كنم كه دست هاي دوستي عاشقان ادب ايران را در دست داسته باشم واين وجيزه راهي باشد به جان هاي عاشقي كه بانوي شعر فارسي را نيازمند تيمار وگرامي داشت مي دانند . با اميد افراشتگي هر چه بيشتر مفاهيم مبارك انساني در شعر معاصر ايران
با احترام به تمام استادان اين راه شريف
داوود جليلي

وگام اول

... چهل بند وسوسه

عشق مي رويد از چهل بند وسوسه
ومرگ سبز مي شود
از چله هاي راه !
راه كه مي افتي
در اقصاي اند يشه
تاوسوسه هاي نا شكفته را
آئينه اي بيابي
خيمه مي بندد عشق
ومرگ سرود مي خواند .
ازدير باز
كلام گمشده اي
خط حضوري ژرف رامي نماياند
وتو
هرآنچه ولنگاروناشكيب را
كزميان خاطره مي گذرد
سامانه مي شوي .
ديروز هركلام
درثقل محك حال وفرداها
عيارمي گيرد
وتوگسيخته از هر اندازه ي زمان
وسوسه هاي ناشكفته -اين عصاره ي شگفت آزادي را ـ
آئينه مي شوي
وعشق خيمه مي بندد
ومرگ هل هل دوري رامي سرايد
وسبز مي شودازچله هاي راه
مثل همين عشق
كه مي رويد
از چهل بند وسوسه!

تهران :22/3/80